Het verdriet dat niemand serieus neemt de pijn van een verloren vriendschap

Ze stuurt al maanden geen berichtjes meer terug. Jullie zagen elkaar jarenlang bijna elke week. En nu weet je niet eens precies wanneer het is gestopt.

Als iemand overlijdt, weet de wereld wat er moet gebeuren.

Als een relatie eindigt, snapt je omgeving dat het pijn doet.

Maar als een vriendschap ophoudt te bestaan? Dan is er niets. Geen kaart. Geen bloemen. Geen week vrijaf. Mensen vragen niet hoe het met je gaat. Ze verwachten zelfs niet dat je er last van hebt.

Want het is maar een vriend.

Maar voor jou is het meer dan dat. Veel meer.

Een diepe vriendschap is iemand die jou kent. Niet de versie die je op je werk laat zien, niet de versie die je neerzet op feestjes. Maar echt jou. Met alles wat erbij hoort. E

en vriend die weet welk nummer je altijd op zet als het tegenzit. Die weet wat je bedoelt voor je de zin hebt afgemaakt. Die er was bij de moeilijkste en de mooiste momenten van je leven.

Als die persoon er niet meer is om welke reden ook verlies je een stuk van jezelf.

Vriendschapsverlies heeft verschillende gezichten.

Soms eindigt een vriendschap met een knal. Er is iets gezegd, iets gedaan, een grens overschreden. En dan is het voorbij. Die duidelijkheid is pijnlijk maar je weet tenminste wat er is gebeurd.

Vaker gaat het stiller.

Langzamer.

De appjes worden minder.

De afspraken worden uitgesteld en niet opnieuw ingepland.

Je merkt op een gegeven moment dat jullie elkaar al maanden niet hebben gesproken. En dan is er het moment waarop je beseft: dit is voorbij.

Zonder dat iemand dat ooit hardop heeft gezegd.

Dat langzame uitdoven is op een eigen manier pijnlijker. Omdat je nooit precies weet wanneer het is begonnen. Omdat je je afvraagt of je iets had kunnen doen. Omdat er nooit een afsluiting is geweest.

En dan is er het verlies van vriendschappen na een ingrijpende gebeurtenis na een overlijden, een scheiding, een ziekte. De mensen van wie je had verwacht dat ze er zouden zijn. Die niet wisten wat ze moesten zeggen. Die zijn weggebleven. Dat verlies zit bovenop het verlies dat er al was.

Er is een reden waarom vriendschapsverlies zo eenzaam aanvoelt.

Er is geen maatschappelijk kader voor. Geen taal voor. Als je huilt om een vriendin die je kwijt bent, kijken mensen je soms raar aan. Want je hebt toch andere vrienden? Het is toch niet zoals een overlijden?

Dat klopt. Het is niet zoals een overlijden. Maar het is wel een verlies.

En dan is er nog iets wat dit verlies bijzonder pijnlijk maakt. Bij de meeste andere vormen van verlies is het duidelijk dat de ander je wil maar er om welke reden dan ook niet meer kan zijn.

Dat doet iets met je zelfvertrouwen. Je begint je af te vragen waarom. Wat heb ik verkeerd gedaan? Was ik te veel? Te weinig? Was onze vriendschap alleen maar iets voor haar, en niet andersom?

Die vragen zijn begrijpelijk. Maar ze zijn zelden de volle waarheid. Vriendschappen eindigen om allerlei redenen levens die uit elkaar groeien, levensomstandigheden die veranderen, mensen die zelf door iets heen gaan waardoor ze zich terugtrekken. Dat zegt zelden iets over jouw waarde als vriend of vriendin.

Vriendschapsverlies is ook het verlies van een gedeelde wereld.

De grapjes die alleen jullie begrepen. De herinneringen die niemand anders met je kan ophalen. De persoon bij wie jij jezelf kon zijn zonder uitleg.

Die wereld bestaat nog in jou. Maar er is niemand meer om hem mee te delen.

Soms is het de kleine dingen die het zwaarst treffen. Een nummer dat je hoort. Een plek die jullie allebei kenden. Een moment waarop je iets wil vertellen en dan besef je dat die persoon er niet meer is om het aan te vertellen.

Als dit je raakt, hoef je er niet alleen mee te zitten.

Bij vriendschapsverlies horen veel verschillende gevoelens. Ze zijn allemaal normaal.

Verdriet. Boosheid. Teleurstelling. Verwarring over wat er nu precies is gegaan. Schaamte want waarom ben je zo aangedaan door iets wat "maar een vriendschap" was?

Maar ook: opluchting soms. Als de vriendschap al een tijdje moeizaam was. Als je altijd meer gaf dan je terugkreeg. Die opluchting mag er ook zijn. Die maakt het verdriet niet minder echt.

Je hoeft niet te kiezen welk gevoel het "juiste" is. Ze mogen er allemaal zijn.

Soms verlies je vrienden niet door iets dat tussen jullie is misgegaan maar door iets dat jou is overkomen.

Na een overlijden van een dierbare. Na een scheiding. Na een ernstige ziekte. Na een burn-out. Mensen weten niet hoe ze moeten reageren op groot verdriet. En dus trekken ze zich terug. Worden de berichten minder. Verdwijnt het contact.

Dat doet een dubbele pijn. Je verliest niet alleen wat je al verloren had je verliest ook de mensen van wie je dacht dat ze er zouden zijn.

Als jij dit hebt meegemaakt vrienden die wegbleven op het moment dat je ze het meest nodig had dan is dat een verlies bovenop een verlies. En dat mag gevoeld worden.

Benji is er voor het moment waarop je dit gewoon even kwijt wil. Zonder dat je hoeft uit te leggen waarom het zo zwaar is.