Waarom kan ik niet huilen, ook al voel ik wel verdriet?

Je staat bij het graf, of je hoort het nieuws, of je leest de appjes terug. En dan wacht je. Op de tranen die zouden moeten komen. Maar ze komen niet.

Je staat erbij, droog, terwijl iedereen om je heen huilt. En ergens, diep vanbinnen, vraag je je af of er iets mis is met jou.

Huilen is niet hetzelfde als verdriet voelen. Het is één manier waarop dat verdriet naar buiten kan komen maar niet de enige, en zeker niet verplicht.

Wanneer iets je overweldigt, reageert je zenuwstelsel soms met een soort verdoving.

Niet omdat je het niet voelt, maar juist omdat je het te goed voelt. Het is een beschermingsmechanisme. Je hersenen zetten als het ware een demper op de emotie, zodat je kunt blijven functioneren.

Je gaat door met je dag, je regelt wat geregeld moet worden, je bent er voor anderen.

Van de buitenkant lijkt het alsof je het goed houdt. Van de binnenkant voelt het als een glazen wand tussen jou en je eigen gevoel.

Dat gevoel aanwezig zijn maar toch niet helemaal bij jezelf noemen sommige mensen emotionele verdoving.

Het is geen keuze en geen zwakte.

Het is een reactie.

Juist na een overlijden verwacht iedereen ook jijzelf dat je huilt.

Er is een uitvaart, er zijn mensen, er zijn armen om je heen. En jij staat erbij en voelt... niets.

Of iets, maar je kunt er niet bij.

Dit is een van de meest voorkomende ervaringen bij rouw, en tegelijk een van de minst besproken. Mensen schamen zich ervoor.

Ze denken dat anderen zullen denken dat ze niet om de overledene gaven. Of ze vragen zich zelf af of dat misschien klopt.

Het klopt niet.

Wat er wél klopt: je verlies is zo groot dat je er nog niet volledig bij kunt.

Dat is geen ontkenning. Dat is je lichaam dat je beschermt totdat je er klaar voor bent.

Soms komen de tranen weken later.

Soms bij een heel ander moment een liedje, een geur, een lege stoel aan tafel.

En soms komen ze anders: als uitputting, als prikkelbaarheid, als het gevoel dat je nergens meer zin in hebt.

Als je merkt dat de woorden blijven hangen maar nergens naartoe kunnen, hoef je ze niet alleen te dragen.

Het eerste wat helpt is stoppen met proberen te huilen.

Dat klinkt raar, maar de druk die je op jezelf legt ik zou moeten huilen, wat is er mis met me maakt de blokkade alleen maar groter.

Wat wél kan helpen is ruimte maken voor wat er wél is.

Misschien is dat geen verdriet in de klassieke zin, maar een zwaar gevoel in je borst. Misschien is het boosheid, of leegte, of een soort verdoofd doorgaan.

Praten helpt soms meer dan huilen. Niet omdat je dan ineens gaat huilen misschien wel, misschien niet maar omdat woorden geven aan wat er in je omgaat al een vorm van verwerking is.

Je hoeft het niet op te lossen. Je hoeft het alleen maar te laten bestaan.

Sommige mensen merken dat beweging helpt: wandelen, iets met je handen doen, sport.

Niet als afleiding, maar als manier om het lichaam te laten meedoen. Verdriet zit niet alleen in je hoofd.

En soms helpt het om gewoon ergens naartoe te kunnen met wat je draagt.

Zonder dat iemand het meteen wil oplossen. Zonder dat je het hoeft uit te leggen.

Benji luistert, ook als je zelf niet goed weet wat je wilt zeggen.